Bezpieczeństwo w przedszkolu: scenariusz zajęć o ulicy, 112 i internecie
Bezpieczeństwo to dla przedszkolaka kilka prostych zasad: na czerwonym czekamy, przez ulicę przechodzimy z dorosłym, w sytuacji zagrożenia wzywamy pomoc pod numerem 112, a swoich zdjęć nie wysyłamy nieznajomym. Dzieci ćwiczą je w ruchu i w scenkach: stają na czerwonym, przechodzą po pasach na dywanie i „dzwonią” pod 112 na telefonie-zabawce. Przy stolikach robią cztery darmowe karty pracy z zestawów „Bezpieczny przedszkolak” i „Bezpieczny świat cyfrowy”. Scenariusz trwa około 40 minut.
4 darmowe karty pracy do druku z 2 zestawów
Karty dla dzieci 4–6 lat; scenariusz z rozmową o 112 i internecie dla 5- i 6-latków
wskazuje bezpieczne zachowanie na ulicy i mówi, dlaczego drugie jest niebezpieczne,
zatrzymuje się na czerwony sygnał i rusza na zielony,
rozpoznaje numer 112 i mówi, kiedy się pod niego dzwoni, a kiedy wystarczy poprosić o pomoc dorosłego obok,
wskazuje zdjęcia, których nie wysyłamy nieznajomym, i wie, że o wszystkim może powiedzieć bliskiemu dorosłemu.
Pomoce
cztery darmowe karty pracy: „Idziemy do przedszkola”, „Bezpiecznie przez ulicę”, „Telefon po pomoc”, „Co jest prywatne?”,
czerwone i zielone kółko z papieru (sygnalizator) oraz pasy z taśmy malarskiej albo białych kartek na dywanie,
telefon-zabawka,
kredki i ołówki.
Przebieg
5 minDroga do przedszkola. Rozmowa w kręgu: kto idzie pieszo, kto jedzie, co mijamy po drodze.
5 minZabawa ruchowa „Sygnalizator”. Zielone — maszerujemy, czerwone — stoimy, nawet gdy kusi, żeby iść.
5 minPrzejście przez pasy w parach. Dziecko i „dorosły” przechodzą po pasach na dywanie.
5 minScenka z telefonem 112. Co powiedzieć: imię, co się stało, gdzie jestem.
15 minPraca przy stolikach. Trzy karty o drodze i 112, jedna o prywatnych zdjęciach.
5 minCo jest prywatne? Rozmowa na zakończenie: co mówi o mnie zdjęcie.
Czas jest orientacyjny. Etapy możesz skrócić, pominąć albo rozłożyć na dwa dni — zależnie od grupy.
Sygnalizator i przejście przez pasy na dywanie
Przedszkolak przechodzi przez ulicę zawsze z dorosłym. Ta zabawa uczy go czekać, patrzeć i reagować na światło, a nie przechodzić samemu.
„Sygnalizator”: dzieci maszerują po sali, gdy podnosisz zielone kółko, i stają w miejscu, gdy podnosisz czerwone. Utrudnienie: na czerwonym mówisz „chodźcie, nic nie jedzie!” — dzieci stoją, bo liczy się światło.
Ułóż pasy z taśmy albo kartek. Dzieci w parach: jedno jest dzieckiem, drugie „dorosłym”. Para podchodzi do krawężnika, zatrzymuje się, patrzy w lewo, w prawo i jeszcze raz w lewo, a przechodzi dopiero na zielone, trzymając się za ręce.
Zamiana ról. Zapytaj: „Gdzie się zatrzymujemy? Dlaczego nie biegniemy przez pasy?”.
Scenka z telefonem 112
Pokaż telefon-zabawkę i napisz na tablicy duże cyfry 1, 1, 2. Zapytaj, kiedy dzwoni się pod ten numer: gdy ktoś się nie rusza i nie odpowiada, gdy coś się pali, gdy stało się coś groźnego i potrzebna jest pilna pomoc służb. Jeśli obok jest zaufany dorosły, dziecko od razu go woła; gdy dorosły nie może pomóc ani zadzwonić, dziecko może samo wezwać pomoc pod 112. Kiedy dziecko skaleczy się w palec albo pokłóci z kolegą, prosi o pomoc dorosłego obok. Kiedy się zgubi, zostaje w miejscu i prosi o pomoc policjanta, panią przy kasie w sklepie albo mamę z dzieckiem.
W scence ty jesteś dyspozytorem, a chętne dziecko „dzwoni”. Ćwiczymy trzy rzeczy: jak mam na imię, co się stało, gdzie jestem (na przykład „w przedszkolu”, „u babci”, nazwa ulicy, jeśli dziecko ją zna). Nie rozłączamy się, dopóki dyspozytor nie powie, że możemy, i odpowiadamy na jego pytania. Zakończ wyraźnie: pod 112 dzwonimy tylko wtedy, gdy naprawdę potrzebna jest pomoc, nigdy dla zabawy, a prawdziwego telefonu nie używamy do ćwiczeń.
Cztery darmowe karty pracy o bezpieczeństwie
Historyjka „Idziemy do przedszkola” ma cztery obrazki z drogi: wyjście z domu, czekanie na czerwonym, przejście na zielonym i pożegnanie przed przedszkolem. Na karcie „Bezpiecznie przez ulicę” dziecko w czterech parach otacza bezpieczne zachowanie, a na „Telefon po pomoc” koloruje tylko telefony z numerem 112. Kartę „Co jest prywatne?” zostaw na zakończenie zajęć.
Na karcie „Co jest prywatne?” jest album z sześcioma zdjęciami: drzewo, buzia chłopca, chłopiec przed domem, kot, chłopiec przed bramą przedszkola i tęcza. Przy każdym zdjęciu zapytaj: „Czy ktoś obcy dowiedziałby się z niego, kim jesteś albo gdzie mieszkasz?”. Dzieci otaczają zdjęcia z buzią, domem i przedszkolem — tych nie wysyłamy nieznajomym.
Na koniec powiedz dzieciom: prywatne nie znaczy sekretne. O wszystkim, co zobaczę w telefonie albo tablecie i co mnie zaniepokoi, mogę powiedzieć mamie, tacie albo pani w przedszkolu. Więcej zadań o ekranach, wiadomościach i proszeniu dorosłego o pomoc jest w zestawie „Bezpieczny świat cyfrowy”.
Cały zestaw: 50 kart o bezpiecznych zachowaniach
Pytania nauczycielek
Czy scenariusz nadaje się dla 4-latków?
Karty są przygotowane dla dzieci 4–6 lat. Z czterolatkiem możesz zacząć od wspólnego oglądania historyjki albo karty „Bezpiecznie przez ulicę” i pomóc mu zrozumieć polecenie. Scenkę z 112 i rozmowę o prywatnych zdjęciach poprowadź krócej, a dzieciom, które nie znają cyfr, pokaż numer na palcach: jeden, jeden, dwa.
Jak rozmawiać o obcych, żeby nie straszyć?
Zamiast opowieści o złych ludziach podaj jedną zasadę: nie odchodzę z nikim i nie biorę niczego bez zgody rodzica albo pani. W zestawie „Bezpieczny przedszkolak” jest historyjka „Obcy przy płocie” i karta „Gdy się zgubię”, które pomagają przećwiczyć tę zasadę na obrazkach.
Czy to wystarczy jako zajęcia o bezpiecznym internecie?
To krótka część o prywatnych zdjęciach. Jeśli planujesz osobne zajęcia o ekranach, zestaw „Bezpieczny świat cyfrowy” ma 50 kart: ekrany w domu, wiadomości od nieznajomych, „nie mów nikomu”, a także rodzinną umowę o ekranach do zrobienia z rodzicami.
